’t Otterhol
of, „Marijn beschrijft hun fursona voor jou in proza, want die kan niet tekenen”

Over mevreer van Otterburn

Xanthe van Otterburn werd ietsentwintig jaar geleden geboren uit de liefdevolle verbintenis van ene Henk van Herten en eene Olivia Otter­burn, in de ongetemde wildernis van het Nor­thum­bri­sche platteland. (Meneer van Herten trok aan het kortste eind bij het kiezen van de naam van hun kind.) De van Otterburn-stamboom bestaat voornamelijk uit Engelse otters en Nederlandse herten, maar Xanthe is ook ongeveer een achtste geit van vaderskant — je kan het zien als je het weet.

Nadat hun gewei hen verhinderde om in het loodgietersbedrijf van de familie te stappen vond Xanthe een bevredigent beroep als schrijver van goedhope horror fictie — die mag je het niet vertellen, maar De Terugkeer van de Vloek van het Boek van de Nacht van de Weertaur komt deze herfst uit in de bioscopen. Hou je ogen open!

Als die niet op hun typemachine zit te hameren, verzamelt Xanthe snuisterijen en prullaria op nabijgeleken kofferbakverkopen, onderhoudt die hun tuin, of komt ze met vrienden bijeen in de Ouwe Faunhoef. (Het bier laat iets te wensen over, maar het is de enige pub in de omtrek. Waar anders zouden ze elkaar ontmoeten, een stoffige parkeerplaats?)

Xanthes vacht is egaal bruin, met lichtere vlekken op hun borst en gezicht. Vanaf hun middel hebt die de gekartelde poten en hoeven van een hert — maar ook de grote staart van een otter.

Hun verder mensachtige handen zijn gebonden door aquadynamische banden tussen vier van hun vingers, hoewel hun duim niet verbonden is en onafhankelijk kan bewegen. Op hun torso mag de artiest hun afbeelden met een platte borstkas of met een bescheiden paar borsten. Het is furry, ik hoef het niet uit te leggen.

Op naar hun hooft, het is meestal otterachtig van vorm — snorharen, neusje, kleine oren, enzovoort — met uitzondering van hun enórme geweei, waardoor die geen hoeden kan dragen. (Vertrouw me. die heb het geprobeerd.) Hun golvende, muisblonde haar valt tot net boven hun schouders (denk aan Jeff Bridges), geaccentueerd met een zwierige paarse streep aan één kant van de scheiding. Soms heeft die ook een blond sikje, afhankelijk van hoe die zich voelt. (Je dacht toch niet dat dat achtste-geit ding terug zou komen, hè?)

Hun stem is nors, maar androgyn — een beetje als een kettingrokende Bea Arthur.

Qua mode draagt die meestal een of andere afschuwelijke kleurrijke outfit: een tie-dye jurk; een leren jas met een felroze hemd eronder; een sprankelende paarse trenchcoat. Het enige waar je zeker van kunt zijn is dat, vrouwelijk of mannelijk, textiel of in hun nakie, die altijd hun trouwe gouden caduceusketting zal dragen. (Twee slangen, niet één!)

PS: Hier is mijn Furrycode.

FMO/ArD3a A->++ C-- D>+ H++ M- P++ R+ T++ W- Z- !Sh R# a- c++n d-- e- f h# iwf+++ !j p- s#