Over de auteur

Een paars-wit schild met een druiventros, bekroond door een gewei en drie sterren. Daarbovenop staat een helm versierd met een caduceus-dragende visotter.
Het wapen van uw auteur, in plaats van een foto.

Ah, u hebt het gehaald! Ik heb in de loop der jaren vele namen gebruikt, maar u mag me Marijn van Hoornα noemen. Ik ben een Nederlander door geboorte, maar ik woon al vele jaren in het noordosten van het groene, aangename Engeland.

In het echte wereld geniet ik van een goede wandeling, verkennen en leren over mijn omgeving en haar geschiedenis, en nieuwe vaardigheden proberen te leren.β (Schetsen en tuinieren, momenteel.) In het cyberruimte geniet ik van omgaan met vrienden, loeren op lokale fora, deze website verzorgen, en doen alsof ik iemand anders ben.

Vanwaar de familie Van Hoorn?

Hexham, Newcastle en Ashington liggen allemaal in Northumberland, een graafschap in Engeland dat helemaal in het noorden tegen de Schotse grens ligt ingeklemd. In Nederland ligt Hoorn ten noorden van Amsterdam; Utrecht ligt ten zuiden van beide steden.
Een kaart van de ondervermelde plaatsen, om u te helpen oriënteren. (Polen afzonderlijk verkrijgbaar.)
Twee zeilboten liggen geparkeerd voor een rij schilderachtige oud-Hollandse gebouwen.
De oude haven van Hoorn. 🄍 Alf van Beem

Mijn familie van vaderskant komt uit de trotse maritieme stad Hoorn. Hoorn werd in de jaren zestig door de overheid aangewezen als „groeikern” voor vluchtelingen uit het stamp­volle en verkrampte Amsterdam. De familie Van Hoorn nam hun aanbod aan en verhuisde naar West-Friesland, samen met hun bezittingen, talenten, en accenten. (Via familienamen kan men de geschiedenis ook terugvoeren tot provincie Utrecht, maar de gegevens zijn schaars, en ik voel me in elk geval niet bijzonder aangetrokken tot het landgoed van een of andere willekeurige heer.

Volgens mijn familie heb ik via mijn oma en opa een beetje Pools en Roma-bloed, alsook een verre verwantschap met de zanger Gordon.γ

Windtoestellen in een niet meer gebruikte mijn steken de lucht in.
De oude kolenmijn Wood­horn bij Ash­ing­ton, nu als museum gebruikt. © Draco2008

Mijn familie van moederskant woont intussen zo lang als iemand zich kan herinneren in het industriële hart van het zuidoosten van het Engelse graafschap Nor­thum­ber­land. Mijn grootvader was een mijnwerker voordat Thatcher al de mijnen sloot. In mijn opvoeding gebruikte mijn moeder bewust een Received Pronunciation-accent — het standaard dialect in Engeland, zoals ABN in het Nederlands — maar ik heb in de loop der jaren toch wat Geordie inflecties en Pit­ma­tic­ismen opgepikt.δ

Die tak van mijn stamboom heeft ook een behoorlijk aantal Jehova’s Getuigen onder zijn bladeren. Mijn moeder kwam er gellukig uit toen ze naar de universiteit ging; zij en papa voedden me fel seculier op. (Meer daarover later.)

Gender, of, waarom ik dienst nam in Tiresias’ leger

Tiresias attacking the snakes.
Ik kreeg op jonge leeftijd een klap op de hoofd met een caduceus.

Ah, geslacht en gender — die eeuwige doornen in de ogen van de samenleving. Om een lang verhaal kort te maken: ik vind mezelf niet particulier een man of een vrouw,ε en heb de neiging om elke paar dagen te veranderen hoe ik wil presenteren. (Genderfluïde, in hedendaagse taal.)

Ik hoorde eens iemand een verschil maken tussen twee soorten androgynie. Het stereotiepe beeld van degenen onder ons die zichzelf niet als man of vrouw beschouwen is dat van de „negative” androgyne — een magere, getrimde jongere die hun uiterste best doet om niet te veel op een man of een vrouw te lijken — maar ik zou mezelf veel liever presenteren als de „positieve” androgyne: een rondborstige, bebaarde berin die eruitziet alsof er van elk een ongeluk met een transporter is gebeurd.

Qua *fluistert* „De Operatie”: artsen hebben de laatste jaren aanzienlijke vooruitgang geboekt, waardoor iemand beide sets genitaliën kan hebben. Ik zou ze waarschijnlijk niet in hun huidige staat willen nemen, maar wie weet, misschien over een jaar of twintig…

Een xkcd strip, gebaseerd op 'The Matrix'. In het eerste panel overhandigt Morpheus Neo de rode pil en de blauwe pil, en zegt: 'Of je neemt de rode pil, en ik laat je zien hoe diep het konijnenhol gaat'. In de overige delen verplettert Neo de pillen en snuift ze op.
Kortom: ik ben Neo uit deze xkcd-strip, maar de rode pil is oestrogeen en de blauwe pil is testosteron.

Geloof (en andere overtuigingen)

De afbrokkelende ruïnes van een Romeins badhuis.
De overblijfselen van het Romeinse fort Vindolanda, Northumberland.

Ik ben een paganist, met vertrouwen in de Goden van weleer. Ik richt mijn aanbidding voornamelijk op het Griekse pantheon, historisch geprezen van Brittannië tot Bactrië. Zoals eerder gezegd, mijn ouders voedde me op als atheïst, maar naarmate ik ouder werd had ik een vermoeden dat er íéts moest zijn daarboven (of misschien daaronder). Ik vond de antwoorden van de grote monotheïstische godsdiensten volstrekt onbevredigend, maar toen ik het polytheïsme bestudeerde, klikte er iets in mijn hoofd. De puzzel viel op zijn plaats.

Er is geen reden voor mij om je te vervelen met mijn politieke overtuigingen. Het volstaat te zeggen dat ik denk dat mensen, over het algemeen, aardig zijn, en dat koppige misantropie en haat tegen de medemens moeten worden uitgeroeid waar zij hun lelijke kop opsteken.

→ Zie ook: Wat geloof ik?, ’t Schrijnenbos

Over deze website

A computer from 2007 running Windows XP.
Mijn eerste ervaringen op het internet waren op een computer zoals deze, met Win­dows XP. © Les Chatfield

Ik ben jong genoeg dat ik nooit een tijd zonder internet heb gekend. Mijn vader was een netwerkingenieur; mijn moeder gebruikte irc-chats en bbs’en om aan haar beperkende huishouding te ontsnappen — het was praktisch vanzelfsprekend dat ik al op veel te jonge leeftijd onbelemmerde toegang tot het internet zou krijgen. Het is nu al lang verloren, maar op die vroege versie van Internet Explorer maakten ze voor mij een lijst van samengestelde bladwijzers; eindeloze konijnenholen van kronkelige kleine passages en persoonlijke sites op maat van alleen mijn interesses. Daar begon mijn liefdesverhaal met het world wide web.

Vele jaren later, in 2017, begon ik wat te rommelen op de gratis webhost Neocities om wat respijt te krijgen van al het venijn en vitriool van de sociale media. De site sluimerde jarenlang, tot iedereen in het lente van 2020 plots verrassend veel tijd thuis had met niets anders te doen. Sommige mensen bakten zuurdesem; ik neigde naar mijn website. In 2021 hoestte ik het geld op voor een echte host bij de fijne mensen van Krystal in 2021, en de rest is geschiedenis.

De voornaamste inspiratie voor Marijn.uk was de site van de kunsttaalmaker David J. Peterson, wiens stijl ik schaamteloos overnam voor de eerste incarnatie van de mijne,ϛ, en die van de mede-Horinees Jan van Steen­berg­en. Ook een grote inspiratie was de persoonlijke wiki Gwern.net. Daar had ik mijn eerste ontmoeting met kanttekeningen, die kleine icoontjes naast koppelingen en goede typografie.ζ

Het leuke deel

Bonus: de vragenlijst van Proust

Contactinformatie

Wilt u contact opnemen? Stuur dan a.u.b. een email naar webmixter (apenstaartje) satyrs (punt) eu. Mijn Engels is veel beter dan mijn Nederlands, dus Engelstalige e-mails hebben een grotere kans om beantwoord te worden.

+---------------------+
|\\    satyrs.eu    //|
| _\~._.~='*'=~._.~/_ |
||  *   <+   ->   *  ||
|| \  .   `O'   ,  / ||
||--+_|    +    |_+--||
||    `\       /'    ||
||  ,~. (@)~(@) ,~.  ||
||~'@@( )'(@)`( )@@`~||
||@@@@@( )( ( )( )@@@||
::@@@( )@( )( ) )@@@@::
 \\@@@( ) )( ) )@@@@//
  \\@@@@( )( )@@@@@//
   \\@@@@@( )@@@@@//
    `:\@@@@*@@@@/:'
      `:-.@@@.-;'
        `-----'