Over de auteur

Of: wie denkt die gozer in vredesnaam dat die is?

Ah, je hebt het gehaald! Door de jaren heen heb ik veel namen gebruikt, maar hier in ’t Satyrwoud heet ik Xanthe Tynehorne.¹ Een Nederlands staatsburger door geboorte, ik woon al jarenlang naast de Muur van Hadrianus in het noordoosten van groene, aangename Engeland.

In de echte wereld geniet ik van een goede wandeling, de verkenning van mijn omgeving en haar geschiedenis, en (mislukkende) pogingen om nieuwe vaardigheden te leren. (Een dezer dagen zal ik de tijd vinden om tekenen regelmatig te oefenen. Een dezer dagen…) Op ’t internet geniet ik van hangouts met vrienden, rustige fora om in te lurken, en (natuurlijk!) het onderhoud van dit woud.

Vanwaar de Tynehornes?

Mijn familie van vaderskant zijn van Hoorn, een stad met een trotse zeevartgeschiedenis waarmee ze zich helemal niets te maken hebben. Zij kwamen veeleer naar Hoorn uit Amsterdam in de jaren zestig; de regering wees het aan als groeikern en de Tynehornes waren graag van dienst. (Tynehorne is een pseudoniem; men kan onze echte achternaam terugvoeren naar provincie Utrecht, maar de gegevens zijn mager en ik ben niet zo aangetrokken tot het landgoed van een of ander willekeurige heer.)

Ik heb gehoord dat er ook wat Poolse en Roma-takken hogerop in mijn stamboom zitten, via mijn oma en opa, en een verre verwantschap met de mononieme Nederlandse zanger Gordon.

Mijn familie van moederskant hebben zolang ze zich kunnen herinneren in het industriële hart van Northumberland gewoond — mijn grandda was een mijnwerker voordat Thatcher alles opdoekte. Mijn mam nam bij mijn opvoeding bewust een RP-accent aan; desondanks hebben Geordie-woorden en pitmaticismen zich sinds de middelbare school weer naar mijn tong teruggeklauwd. Ze tellen ook in hun rangen enkele Jehova’s Getuigen. Mijn moeder kwam er uit, godenzijdank, toen ze meerderjarig werd; zij en papa voedden me op hevig seculiere wijze. (Dit is een voorbode.)

Gender, of, waarom ik dienst nam in Tiresias’ leger

Ah, die eeuwige doorn in het oog van de geschiedenis. Lang verhaal kort: ik beschouw mezelf niet bepaald als man óf vrouw — ik denk liever dat ik de beste eigenschappen van beide in me verenig.

Het Engels en Nederlands zijn verrassend karig bedeeld met goede woorden voor de bimodale vallei tussen de bergen Man en Vrouw, maar met een pistool op mijn hoofd, als je me zou dwingen er eentje te kiezen om mezelf te beschrijven, dan zou ik mezelf een Hermafrodiet noemen, hoe onvolmaakt die term ook is. Ik streef minder naar de magere, kortgeknipte jongeling die eruit probeert te zien als geen van beide geslachten — inmiddels het populaire stereotype van de niet-binaire² persoon — en zou me veel liever presenteren als het volledige tegenovergestelde: een weelderig gevormde, bebaarde berin die eruitziet als een (botanisch) perfecte versmelting van beide.

Wat *fluistert* “De Operatie”®™ betreft: de afgelopen jaren is er flinke vooruitgang geboekt, en tegenwoordig kan iemand beide sets spulletjes daarbeneden tegelijk hebben. Het is nog lang geen echt Hermafroditisme, en in hun huidige vorm zou ik ze waarschijnlijk toch niet ondergaan, maar wie weet, misschien over een jaar of twintig…

Geloof (en andere overtuigingen)

Ik ben heidens: ik hecht geloof aan de goden van weleer — met name vereer ik de godheden van de klassieke oudheid, die ooit van Brittannië tot Bactrië werden geprezen. Zoals gezegd ben ik als atheïst opgevoed, maar naarmate ik ouder werd, kroop het stille vermoeden in me dat er toch íéts daarboven moest zijn (of daaronder, al naar gelang). De antwoorden van de grote monotheïstische godsdiensten stelden me teleur, maar toen ik me in het polytheïsme verdiepte, klikte er iets in mijn hoofd — alles viel op zijn plek.

Er is geen reden om jullie te dood te vervelen met mijn politieke overtuigingen. Laat ik volstaan met dit: ik vind mensen over het algemeen aardig; ik vind dat mensen vrij moeten zijn om te doen waar ze godbetert zin in hebben, zolang ze er niemand mee pijn doen; en ik vind dat koppige misantropie en haat overal waar ze hun lelijke kop opsteken uitgeroeid moeten worden.

→ Zie ook: Wat geloof ik, Het Bos der Heiligdommen

Over deze site

Ik ben jong genoeg dat ik nooit een tijd zonder internet heb gekend. Mijn papa was een vooraanstaand netwerktechnicus; mijn mam gebruikte IRC-chats en BBS’en om te ontsnappen aan haar benauwende thuis — het lag bijna voor de hand dat ze me op een veel te jonge leeftijd vrijwel onbegrensde internettoegang gaven. Het is allang verdwenen, maar in die vroege versie van Internet Explorer hadden ze een lijst met zorgvuldig samengestelde bladwijzers voor me klaarstaan; eindeloze konijnenholen van kronkelige gangetjes en persoonlijke sites, precies afgestemd op mijn interesses. Daar begon mijn liefdesverhaal met het wereldwijde web.

Vele jaren later, in 2017, begon ik te prutsen op de gratis webhost Neocities, op zoek naar verlichting van het venijn en het vitriool van sociale media. De site sluimerde jarenlang — en toen, in de lente van 2020, gebeurde het grappigste…

Binnenshuis opgescheept met verder geen fluit te doen — waar anderen zuurdesem bakten, verzorgde ik mijn website. Vier jaar en talloze herontwerpen, verhuizingen en naamswijzigingen later trapt Het Satyrwoud, nu gehost op een aftandse oude laptop in een bureaulade, nog steeds van zich af — laten we hopen dat dat zo blijft, hè?

De grootste inspiratiebronnen voor deze site waren in het begin ongetwijfeld de sites van de kunsttaalbouwers David J. Peterson en Jan van Steenbergen, die laatste zelfs ook een Horinees. Ze zullen het zelf misschien niet eens weten, maar ik ben ze eeuwige dank verschuldigd voor het doorgeven van de inspiratievlam om maffe kleine websites op het interweb te maken.

Het leuke deel

• Lievelingsalbums: Mijn top vijf zou er waarschijnlijk ongeveer zo uitzien — niets ouder dan de jaren tachtig, want ik ben een cultuurloze heiden.
  1. Het belachelijk getitelde tweede album van The 1975, I like it when you sleep, for you are so beautiful yet so unaware of it, was het album dat me voor de muziek won, maar wat mij betreft is hun beste en meest gedistilleerde werk Being Funny in a Foreign Language uit 2022.
  2. Wat valt er nog te zeggen over Radiohead’s OK Computer dat niet al duizend keer is gezegd?
  3. Het rare, beetje Beatles-achtige heidense barokpopalbum van XTC, Apple Venus Volume One, staat niet op streaming, maar je móét het beluisteren als je het ergens kunt opsporen.
  4. Ágætis byrjun van Sigur Rós is pure emotionele magie, ook al is er geen begrijpelijk woord te bekennen.
  5. Kate Bush’ Hounds of Love is een meesterklas in de kunst van de pop.
• Lievelingsnummers: In geen bepaalde volgorde…
  • “Leave Them All Behind” van Ride is zo transcendent godverdomme goed dat ik het bijna op de albumlijst had gezet. Het is acht minuten aan één stuk van extatische gelukzaligheid, gegoten in muzikale vorm.
  • Van “Motion Picture Soundtrack” van Radiohead moet ik elke keer weer janken als een klein kind.
  • “This Must Be The Place (Naïve Melody)” van Talking Heads is het mooiste liefdeslied ooit geschreven.
  • “The Sound” van The 1975 is het beste popnummer van de eeuw, en wie het daarmee oneens is kan op mijn vuist rekenen.
  • → Zie ook: De Panfluit
• Lievelingsfilms: Mijn “films met een tien”, in grove volgorde van voorkeur:
  1. Synecdoche, New York
  2. Eternal Sunshine of the Spotless Mind
  3. Back to the Future
  4. The Truman Show
  5. Gremlins 2: The New Batch
  6. → Zie ook: Mijn favoriete films
• Lievelingsserie: Severance is briljant, op voorwaarde dat ze de komende seizoenen niet verkloten. Duimen dus!
• Lievelingsgame: Minecraft is geen videospel. Het is een levenswijze.
• Lievelingskleur: Paars. 💜
• Lievelingsplaneet: De Aarde, natuurlijk. Het is de enige met een beetje variatie in het landschap, en ik zou er niet zonder kunnen. Pluto is een goede tweede; ik vind dat de IAU hem oneerlijk heeft behandeld, en dat hart erop is gewoon zo vertederend!³
• Lievelingsdier: Otters.
• Lievelingstalen: In geen bepaalde volgorde: Catalaans, Engels, Oudgrieks, IJslands en Iers.
• Als je elke superkracht zou kunnen hebben, welke zou het dan zijn? Gedaanteverwisseling, gedaanteverwisseling, gedaanteverwisseling! Ik besef dat het een enigszins stereotiep antwoord is voor transgendermensen, maar dat terzijde: geen enkele andere superkracht — op misschien teleportatie⁴ na — laat je zoveel van de menselijke (en niet-menselijke) ervaring meemaken. Laat dat “een dag man zijn” maar zitten — waarom niet gewoon een vergadering van de MI5 infiltreren? Meehollen met de wolven? Een gewei of een extra paar armen laten groeien? De mogelijkheden zijn eindeloos en ik heb nog maar aan het oppervlak gekrabd, maar laten we deze site op vijftien-plus houden, zullen we?

→ Zie ook: Xanthe doet de vragenlijst van Proust

Contacteer de webmixter

Als je contact wilt opnemen, stuur dan een e-mail naar webmixter apenstaartje satyrs punt europese unie. Ik controleer mijn inbox niet al te vaak, maar tenzij je een eikel of een spambot bent, zal ik proberen te antwoorden — beloofd! (Eerlijk is eerlijk: mijn Engels is veel beter dan mijn Nederlands. Je bent gewaarschuwd!)